Loading..

Product was successfully added to your shopping cart.





Σχετικά με τα φωτοβολταικά

Με τον γενικό όρο Φωτοβολταϊκά ονομάζεται η βιομηχανική διάταξη πολλών φωτοβολταϊκών κυττάρων σε μία σειρά. Στην ουσία πρόκειται για τεχνητούς ημιαγωγούς (συνήθως από Πυρίτιο) οι οποίοι ενώνονται με σκοπό να δημιουργήσουν ένα ηλεκτρικό κύκλωμα σε σειρά. Οι ημιαγωγοί αυτοί απορροφούν φωτόνια από την ηλιακή ακτινοβολία και παράγουν μια Ηλεκτρική τάση. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται"Φωτοβολταϊκό φαινόμενο".

Τα φωτοβολταϊκά ανήκουν στη κατηγορία των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ). Στην κατηγορία των ανανεώσιμων ηλιακών πηγών ενέργειας, τα ηλιοθερμικά συστήματα είναι πιο αποδοτικά από τα φωτοβολταϊκά[1][2].

 

 

 
 
Navigation
 

Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι αγορών.

Αυτόνομα φωτοβολταϊκά συστήματα

Αυτόνομα φωτοβολταϊκά συστήματα

Αυτόνομα φωτοβολταϊκά συστήματα.

Η  συνηθέστερη  και  ίσως  και  η  πληρέστερη  εφαρμογή  της  φωτοβολταϊκής
τεχνολογίας είναι η κατασκευή αυτόνομων φωτοβολταϊκών συστημάτων. Εγκαταστάσεων,
δηλαδή,   που   λειτουργούν   αυτοδύναμα   για   την   τροφοδότηση   καθορισμένων
καταναλώσεων, χωρίς να συνδέονται με μεγάλα κεντρικά ηλεκτρικά δίκτυα διανομής, από
τα οποία θα μπορούσαν να αντλούν συμπληρωματική ηλεκτρική ενέργεια ή να στέλνουν
την ενδεχόμενη περίσσεια της παραγόμενης φωτοβολταϊκής ηλεκτρικής ενέργειας[7]. Τα
φωτοβολταϊκά συστήματα καθιστούν δυνατή την εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας για
διάφορους σκοπούς. Έχουν πολύ υψηλή αξιοπιστία και αποτελούν μια πηγή ενέργειας που
δεν μολύνει το περιβάλλον και είναι κατάλληλη για πληθώρα εφαρμογών [8].

Το βασικό συστατικό ενός αυτόνομου φωτοβολταϊκού συστήματος, όπως άλλωστε και κάθε φωτοβολταϊκής εγκατάστασης είναι η φωτοβολταϊκή γεννήτρια, στους ηλιακούς συλλέκτες της οποίας γίνεται η μετατροπή της ηλιακής ακτινοβολίας σε ηλεκτρική ενέργεια. Συνήθως το σύστημα περιλαμβάνει επίσης, ανάλογα με το είδος της κατανάλωσης και το βαθμό της απαιτούμενης αξιοπιστίας τα παρακάτω:

   συσσωρευτές για την αποθήκευση της περίσσειας της παραγόμενης ηλεκτρικής
        ενέργειας, ώστε να χρησιμοποιηθεί όταν η ένταση της ηλιακής ακτινοβολίας είναι
        ανεπαρκής ή ανύπαρκτη,

   διατάξεις για τη ρύθμιση και τη μετατροπή της τάσης και τη ρύθμιση της ισχύος της
        παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε να αυξηθεί η απόδοση του συστήματος,

 

   άλλες διατάξεις προστασίας και ελέγχου και, συχνά,

   μια βοηθητική γεννήτρια συνήθως ένα ηλεκτροπαραγωγό ζεύγος που να λειτουργεί
        με   καύση   βενζίνης   ή   πετρελαίου   diesel,   για   την   αντιμετώπιση   έκτακτων
        περιστάσεων (συντήρηση ή βλάβη του συστήματος, τροφοδότηση πρόσθετων
        φορτίων,  επικουρική  λειτουργία  σε  απρόβλεπτα  μεγάλες  περιόδους  χαμηλής
        ηλιακής ακτινοβολίας κλπ).

Ο συμπληρωματικός εξοπλισμός των φωτοβολταϊκών συστημάτων, πέρα από τη φωτοβολταϊκή γεννήτρια, ονομάζεται συνήθως BOS, από τα αρχικά της αγγλικής έκφρασης balance of the system (υπόλοιπα του συστήματος).

 

2.3 Η ανάγκη για αποθήκευση.

Ο σχεδιασμός ενός αυτόνομου φωτοβολταϊκού συστήματος στηρίζεται στη μέση ηλεκτρική κατανάλωση του συστήματος και στη μέση ηλιακή ακτινοβολία που δέχονται οι συλλέκτες στην επιλεγμένη κρίσιμη περίοδο λειτουργίας του (π.χ. ένα θερινό ή χειμερινό μήνα, μια εποχή του έτους ή και ολόκληρο το έτος). Όμως οι μέσες τιμές είναι στατιστικά μεγέθη που μπορεί να αποκλίνουν σημαντικά από ενδεχόμενες πραγματικές συνθήκες[7]. Επίσης, ένα αξιόπιστο σύστημα πρέπει να παρέχει επαρκή ηλεκτρική ενέργεια για την ικανοποίηση της ζήτησης και στα χρονικά διαστήματα που δεν υπάρχει αντίστοιχη ηλιακή ακτινοβολία.  Προφανώς,  τα  διαστήματα  αυτά  είναι  κυρίως  οι  νυχτερινές  ώρες,  οι συννεφιασμένες ημέρες και οι χρονικές αιχμές τις κατανάλωσης.

Τα φωτοβολταϊκά συστήματα που είναι συνδεδεμένα με κεντρικά ηλεκτρικά δίκτυα
διανομής,  αντλούν από αυτά την απαιτούμενη συμπληρωματική ηλεκτρική  ενέργεια.
Επίσης  διοχετεύουν  προς  τα  δίκτυα  την  ενδεχόμενη  περίσσεια  της  παραγόμενης
φωτοβολταϊκής ηλεκτρικής ενέργειας όταν υπερβαίνει την κατανάλωση του συστήματος.
Όμως,  τα  απομονωμένα  αυτόνομα  φωτοβολταϊκά  συστήματα  δεν  έχουν  αυτή  τη
δυνατότητα  ενεργειακής  ανταλλαγής.  Η  αυτονομία  των  συστημάτων  αυτών  απαιτεί
μπαταρίες, στις οποίες θα αποθηκεύεται η ηλεκτρική ενέργεια που θα παράγεται από τα
φωτοβολταϊκά πλαίσια και θα χρησιμοποιείται κατά τις βραδινές ώρες ή σε περιόδους
όπου  η  ηλιακή  ακτινοβολία  δε  θα  είναι  επαρκής  για  να  καλύψει  τις  ανάγκες  του
συστήματος[8].

Η ποσότητα της ηλεκτρικής ενέργειας που πρέπει να προνοείται να αποθηκεύεται, εξαρτάται από τις τοπικές συνθήκες και απαιτήσεις και κυρίως το μέγιστο πλήθος των πιθανών συνεχών ημερών συννεφιάς, τις αιχμές της κατανάλωσης και το βαθμό αξιοπιστίας που θα πρέπει να παρουσιάζει το σύστημα, σε συνδυασμό με την ύπαρξη ή όχι βοηθητικών ενεργειακών πηγών. Συνήθως από τα αυτόνομα φωτοβολταϊκά συστήματα ζητείται να εξασφαλίζουν μια αυτοδυναμία τουλάχιστον 3 έως 10 ημερών περίπου[7].

Σε ειδικές περιπτώσεις, η φωτοβολταϊκή ενέργεια μπορεί, με νέα μετατροπή, να
αποθηκευτεί σε μη ηλεκτρική μορφή. Π.χ. να κινήσει ηλεκτρικές αντλίες που μεταφέρουν
νερό σε υπερυψωμένες δεξαμενές, από όπου στη συνέχεια, με την πτώση του νερού,
παράγεται πάλι ηλεκτρική ενέργεια με τη βοήθεια μικρών υδροηλεκτρικών σταθμών.
Επίσης, μπορεί να ηλεκτρολύσει νερό και να παράγει υδρογόνο, το οποίο αποθηκεύεται σε
αεριοφυλάκια και χρησιμοποιείται στη συνέχεια ως καύσιμο σε μικρούς θερμοηλεκτρικούς
σταθμούς.  Στις  περισσότερες  περιπτώσεις,  όμως,  η  αποθήκευση  της  παραγόμενης
ηλεκτρικής ενέργειας στα αυτόνομα φωτοβολταϊκά συστήματα γίνεται σε ηλεκτρικούς
συσσωρευτές, οι οποίοι είναι και το αντικείμενο αυτής της εργασίας.

Η πύλη σας για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας